Je bent jong, vol plannen voor de toekomst, en denkt dat de wereld aan je voeten ligt. Zo ook Joëy Heijstek (24). Hij stond op het punt zijn grootste wens waar te maken: het overnemen van mediabedrijf Mediatv Rotterdam. Maar dan, uit het niets, verandert alles. Wat begon met pijn in zijn knieholte, bleek het begin van een zwaar en ongeneeslijk levenspad. Voor Joëy, en voor zijn ouders Marina en John, begon een strijd die hun leven voorgoed veranderde.

Van een onschuldige klacht naar een harde diagnose

Het begon zo klein: pijn in zijn knieholte, waarvan Joëy dacht dat het een simpele ontsteking was. Maar de pijn werd steeds heviger, en een bezoek aan de huisarts volgde. Hij werd doorgestuurd naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Daar kwam het onvoorstelbare nieuws: geen ontsteking, maar een wekedelen-tumor. En alsof dat nog niet genoeg was, bleek uit verder onderzoek in het Erasmus MC dat de ziekte al was uitgezaaid naar zijn longen.

Voor een jongen van 24, met zijn hele toekomst nog voor zich, was dit een klap die niet te bevatten was. Je bent jong, ambitieus en vol plannen. Je hebt pijn in je knieholte, bezoekt een arts, en in één moment staat je hele leven op zijn kop.

De zware weg van amputaties

Kort na de diagnose startte ze met de eerste behandeling: een chemospoeling in het been. De behandeling was hoopvol. Het zou de tumor kleiner maken. Maar Joëy krijgt al gauw complicaties. Hij krijgt necrose en zijn wonden konden maar niet genezen.

Wat volgde, was een bijna onmenselijke lijdensweg. Tot drie keer toe moest er een operatie plaatsvinden, waarbij steeds een stukje van zijn been werd weggenomen. Zijn been wordt tot in zijn lies behandeld. Iedere ingreep was opnieuw een aanslag, zowel lichamelijk als emotioneel. Toch bleef Joëy, hoe zwaar het ook was, positief en vooruit kijken.

Een jongen vol dromen

Ondanks alles wilde hij door. Zijn grootste wens was het overnemen van mediabedrijf Mediatv Rotterdam. “Hij zei nog dat hij vanuit zijn rolstoel achter de schermen zou werken en fotografen in dienst zou nemen,” vertelt zijn moeder. Hij hield vast aan die droom, zelfs toen zijn lichaam hem stukje bij beetje in de steek liet.

De strijd werd steeds zwaarder

Maar voor zijn ambitie blijkt geen ruimte te zijn. De complicaties bleven zich opstapelen. Alsof het nog niet genoeg was, kreeg Joëy te maken met een klaplong, meerdere longontstekingen, een longembolie en een hardnekkige bacterie. Zijn lichaam raakte steeds verder uitgeput en hij kon niet meer zonder zuurstof.

Toch probeerde hij, samen met zijn ouders, de dagen die er nog waren betekenis te geven. Thuis, omringd door de zorg van de thuiszorg en de liefde van Marina en John, beleefden ze intens ieder moment samen. “We weken niet van zijn zijde,” vertelt Marina. “We wilden er zijn, elk moment dat we nog met hem hadden.” Maar diep van binnen wisten ze dat hun zoon deze strijd niet zou winnen. Het besef dat je kind je langzaam ontglipt, terwijl je niets kunt doen, is ondraaglijk.

Onverwacht afscheid

En dan komt er nieuws dat je als ouder nooit wilt horen. Joëy moest opnieuw worden opgenomen in het ziekenhuis. Hij was uitgeput, zijn lichaam kon niet meer. De artsen vertelden dat hij veel pijn had en adviseerden om hem te sederen. “Dat kwam rauw op ons dak,” vertelt Marina. “We wisten dat het niet goed met hem ging, maar we waren hier totaal niet klaar voor. Niet op dit moment, niet zo plotseling.”

Op donderdag 22 september 2022 begon het ziekenhuis met de sedatie. Veel te snel en veel te onverwacht overleed Joëy diezelfde dag nog, in het bijzijn van zijn ouders. Het moment dat iedere ouder vreest, maar waar je nooit werkelijk op voorbereid kunt zijn.

Een laatste blijk van liefde

Na zijn overlijden ontdekten Marina en John iets wat hen diep raakte. Joëy had, ondanks zijn jonge leeftijd en ondanks zijn lijden, zijn hele uitvaart al tot in detail voorbereid op zijn computer. Alles stond erin: van muziek tot wensen voor de dag zelf. “De uitvaartverzorgster zei dat ze dit nog nooit eerder had meegemaakt bij iemand van 24 jaar,” vertelt Marina. “Hij dacht aan alles, om ons die zorg uit handen te nemen.”

Het was een laatste blijk van liefde, typerend voor wie hij was: zorgzaam, slim en altijd vooruitdenkend. Zelfs in zijn laatste weken dacht hij meer aan anderen dan aan zichzelf.

Een groot gemis, maar ook trots

Voor Marina en John is het gemis iedere dag voelbaar. “Joëy was én is onze grootste trots in het leven, en er gaat geen dag voorbij dat hij niet in onze gedachten is,” zegt Marina. Het verdriet en de pijn zijn onmetelijk groot en slijten nooit. Het leven zonder hun zoon voelt leeg en onwerkelijk, maar toch proberen ze door te gaan. “Dat is wat Joëy had gewild, en dat geeft ons de kracht om iedere dag opnieuw op te staan.”

Joëy was een hardwerkende jongen, geliefd door velen. Hij stond op het punt zijn droom (het overnemen van Mediatv Rotterdam) waar te maken, maar zijn ziekte ontnam hem die kans. Met zijn overlijden liet hij een groot gat achter, niet alleen in het leven van zijn ouders, maar ook bij familie, vrienden en iedereen die hem kende.

Zijn naam, zijn dromen en zijn liefde leven voort in de harten van de mensen die hem missen. Elke dag.

Marina en John weten als geen ander hoe diep het gemis snijdt. Hun boodschap aan andere ouders en lotgenoten is eenvoudig maar krachtig: het verdriet slijt nooit, maar probeer door te gaan zoals je kind dat had gewild. Daarin ligt de kracht om verder te leven.