Het DNA van Rouw

Ruim een eeuw geleden publiceerde Sigmund Freud Trauer und Melancholie, de eerste baanbrekende en systematische studie over rouw. Zijn denken heeft lange tijd het culturele en klinische perspectief op rouw sterk bepaald. Tegen het einde van de twintigste eeuw kwam dit klassieke rouwverwerkingsmodel echter onder kritiek te staan. Een nieuw rouwparadigma deed zijn intrede, gevoed door veranderende opvattingen over mens-zijn en door recente inzichten in hechting en rouw, veerkracht en coping, emotieregulering en betekenisgeving. Dit leidde tot de ontwikkeling van nieuwe rouwmodellen.

De auteurs van dit boek, beiden actief in de rouwhulpverlening, dragen hieraan bij met een driedimensionaal rouwmodel, treffend verbeeld door het beeld van het menselijke DNA. In de eerste plaats willen zij hulpverleners, opleiders, geestelijk begeleiders, coaches en iedereen die betrokken is bij rouwzorg een houvast bieden bij het begeleiden van mensen met vaak ingrijpende, ontwrichtende en complexe verlieservaringen. Daarnaast is het boek een pleidooi voor meer mildheid en begrip voor de unieke manier waarop ieder van ons betekenis probeert te geven aan verlies, als een universeel menselijke ervaring.

Gerke Verthriest heeft een zelfstandige praktijk als rouwtherapeute en experiëntieel-existentiële psychotherapeute en begeleidt gespreksgroepen voor rouwenden. Zij is staflid van de opleiding Counseling in existentieel welzijn (KU Leuven) en gastdocente in de postgraduaatopleidingen Palliatieve zorg (Brussel en Lier) en Rouw- en verliesconsulent (Gent). Daarnaast geeft zij de opleiding Zorgzaam omgaan met rouwenden (Zorg-Saam vzw). Haar eerste publicatie over rouw verscheen in 1993 en was gebaseerd op onderzoek naar de effecten van begeleide gespreksgroepen voor ouders die een kind verloren door zelfdoding. Nadien volgden diverse artikelen en bijdragen aan boeken, zowel voor een breed publiek als voor specifieke doelgroepen.

Johan Maes is psycho-, rouw- en traumatherapeut en actief als opleider en trainer in Vlaanderen en Nederland. Hij was medegrondlegger van de palliatieve zorg in Vlaanderen en was enkele jaren directeur van de Federatie Palliatieve Zorg Vlaanderen. In 1999 startte hij een zelfstandige praktijk. Hij publiceerde in 2007 het eerste handboek over rouw, Leven met gemis. Samen met Evamaria Jansen schreef hij Ze zeggen dat het overgaat (achtste druk) en met Harriëtte Modderman stelde hij het Handboek Rouw, Rouwbegeleiding, Rouwtherapie. Tussen presentie en interventie (derde druk) samen. In 2015 verscheen Gehavend. Notities voor eigen-wijs rouwen. Hij is verbonden aan de Arteveldehogeschool als opleidingsverantwoordelijke van de postgraduaatopleiding Rouw- en verliesconsulent.